هیچکس با من در این دنیا نبود.
هیچکس مانند من تنها نبود.
هیچکس دردی ز دردم برنداشت.
بلکه دردی نیز بر دردم گذاشت.
هیچکس فکر مرا باور نکرد.
خطی از شعر مرا از بر نکرد.
هیچکس معنای آزادی نگفت.
در وجودم رد پایش را نجست.
هیچکس آن یار دلخواهم نشد.
هیچکس دمساز و همراهم نشد.
هیچکس جز من چنین مجنون نبود.
در کلاس عاشقی دلخون نبود.
هیچکس دردی نکرد از من دوا.
جز خدای من، خدای من، خدا !!!!!!
آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم، دستانت را به سوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟
به کدامین شک مجرمم؟
خیانت؟
عاشق نبودن؟
شاعر نبودن یا به یادت نبودن؟
بگو کدامین شکِ بی مورد، مطرودم کرد از وجودت؟
بگو...
بگو کدامین شک بهانه ای شد برای با تو نبودن؟
کدامین شکِ نحسِ بی موقع، به تو رسید که من نرسیدم؟
برای عشق تمنا كن ولی خار نشو.
برای عشق قبول كن ولی غرورت را از دست نده.
برای عشق گریه كن ولی به كسی نگو.
برای عشق مثل شمع بسوز ولی نگذار پروانه ببینه.
برای عشق پیمان ببند ولی پیمان نشكن.
برای عشق جون خودتو بده ولی جون كسی رو نگیر.
برای عشق وصال كن ولی فرار نكن.
برای عشق زندگی كن ولی عاشقانه زندگی كن.
برای عشق بمیر ولی كسی رو نكش.
برای عشق خودت باش ولی خوب باش.
